ΗΛΙΑΣ ΤΣΙΑΠΑΣ

ΘΕΩΡΙΑ ΗΛΙΑ ΤΣΙΑΠΑ

ΘΕΩΡΙΑ ΗΛΙΑ ΤΣΙΑΠΑ

Μη αναγνωσμένη δημοσίευσηαπό Ηλίας » Παρ Αύγ 05, 2011 5:49 pm


ΣΕΛΗΝΗ, ΣΕΙΣΜΟΙ - ΗΦΑΙΣΤΕΙΑ (Αίτια-πρόγνωση-εξουδετέρωση
)


Σελήνη (Δομή-Προέλευση)

Εικόνα

ΣΧΗΜΑ Α

Η Σελήνη δημιουργήθηκε επί της Γης όταν η Γη ήταν ακόμα σε διάπυρη κατάσταση.
Όταν η θερμοκρασία στην επιφάνεια της διάπυρης Γης μειώθηκε λόγω ακτινοβολίας και μεταφοράς θερμότητας,στους πόλους της άρχισε στερεοποίηση των επιφανειακών πετρωμάτων (Κρούστες). Η στερεοποίηση άρχισε στους πόλους, γιατί εκεί οι αναδεύσεις ήταν μικρότερες απ' ότι στον Ισημερινό, λόγω φυγοκέντρου και CORIOLIS, τα στερεά κομμάτια κατευθύνονταν στόν Ισημερινό, με νοτιοδυτική πορεία αυτά που προέρχονταν από το Βόρειο πόλο και βορειοδυτική από το Νότιο. Εκεί η περιστροφή τους καθυστερούσε από την υποκείμενη ρευστή μάζα της Γης, λόγω:

Μικρότερης αρχικής γραμμικής ταχύτητας,στερεάς κατάστασης και αδράνειας.

Επειδή η αδράνεια είναι ανάλογη της μάζας, το μεγαλύτερο στερεό κομμάτι, σάρωνε και ενσωμάτωνε στη Δυτική πλευρά του τα νεώτερα, η πυκνότητα των οποίων ήταν όλο και μεγαλύτερη διότι αρχικά ψύχονταν και στερεοποιούνταν τα επιφανειακά πετρώματα και ακολούθως τα υποκείμενα με μεγαλύτερη πυκνότητα, με αποτέλεσμα η Δυτική πλευρά της αρχικής νησίδας στερεών πετρωμάτων να βυθίζεται και η Ανατολική να ανυψώνεται.
Εξαιτίας των παραπάνω ακολούθησε αντίστροφη κύλιση της αρχικής νησίδας η οποία στη συνέχεια πήρε μορφή σφαίρας, η σφαίρα αυτή αποτέλεσε «την καρδιά» της Σελήνης. Κυλιόμενη αντίστροφα η Σφαίρα-Σελήνη στον Ισημερινό, εφίππευε στα νεώτερα πετρώματα και βύθιζε αυτά, τα οποία έλειωναν μερικώς λόγω των υψηλότερων θερμοκρασιών και πιέσεων και τμήμα από αυτά συγκολούνταν στην Σελήνη. Επίσης λειτουργούσαν θερμομονωτικά προστατεύοντας την καταδυόμενη πλευρά της από τήξη, έτσι δημιουργούνταν με κάθε πλήρη περιστοφή νέο σφαιρικό μεταλλικό κέλυφος-στοιβάδα αυξανόμενης πυκνότητας, με πολύ ισχυρή συνοχή στη δομή τους.(ΣΧΗΜΑ Α)
Κατά την διάρκεια αυτής της διαδικασίας τα πυκνά νέφη που περιέβαλαν την Γη και την Σελήνη προκαλούσαν στην εξωτερική επιφάνεια της κυλιόμενης Σελήνης ισχυρές καταιγίδες με επακόλουθο την δημιουργία πρόσκαιρων μεγάλων ποταμών που διάβρωναν την επιφάνειά της δημιουργώντας χαράδρες σε σχήμα μεγάλου Π. Τα νερά που εγκλωβίζονταν σε κοιλότητες και στη συνέχεια σφραγίζονταν από ιζήματα δημιούργησαν πολλές δεξαμενές νερού σε κάθε στιβάδα της Σελήνης.

Εικόνα

Με την διαρκή δόμηση - ανάπτυξη της Σελήνης, το σύστημα Γη - Σελήνη παρουσίαζε εικόνα διπλού πλανήτη. Η ταχύτητα της αντίστροφης κύλισης της Σελήνης αυξάνονταν αναλογικά με την αύξηση της μάζας και του όγκου της. Με τη συνεχή μείωση της θερμοκρασίας στην επιφάνεια της Γης, μεγάλωνε ο αριθμός,το μεγέθος και η πυκνότητα των στερεών μαζών - κρουστών που κατέβαιναν από τους πόλους και η Σελήνη πλέον δεν είχε την δυνατότητα να τις ενσωματώσει. Η παρεμβολή αυτών των στερεών πετρωμάτων μεταξύ Γης - Σελήνης λειτούργησαν ως εφαλτήριο πάνω στο οποίο αναπήδησε η Σελήνη και αποσπάστηκε από τη Γη.

Κατά την διαδικασίας απόσπασης, δημιουργήθηκε μεταξύ Γης - Σελήνης λώρος ρευστής ύλης ο οποίος γρήγορα χωρίστηκε σε τρία τμήματα, ένα τμήμα έπεσε και απλώθηκε" στη Γη, το δεύτερο έπεσεκιαπλώθηκεαπλώθηκε στην ορατή πλευρά της Σελήνης, δημιουργώντας τις "Θάλασσες" της και από μικρό ενδιάμεσο τμήμα δημιουργήθηκαν μικροί δορυφόροι οι οποίοι τέθηκαν σε τροχιά γύρω από την Γη στη μεταξύ Γης -Σελήνης ζώνη (Περιοχη-ζώνη LAGRANGE) . Η Σελήνη κατά την απόσπασή της διατήρησε ακέραια την δομή της διότι τα διαδοχικά μεταλλικά σφαιρικά κελύφη-στοιβάδες της είχαν ισχυρή συνοχή-συγκόλληση μεταξύ τους διότι δομήθηκαν με φυσικήχύτευσησε συνθήκες μεγάλης θερμοκρασίας και πίεσης.

Η πυκνότητά της Σελήνης είναι μικρότερη στο κέντρο της και μεγαλύτερη στην εξωτερική στοιβάδα της. Το πυκνότερο υλικό της Σελήνης που είναι ακόμα πυκνότερο και από την ηπειρωτική επιφάνεια της Γης είναι αυτό των «θαλασσών» της, διότι προέρχεται από το βάθος του μανδύα της Γης που έφθανε όταν δομούνταν επί της Γης. Λόγω των παραπάνω οι κρατήρες της Σελήνης από την πτώση δορυφόρων, μετεωρητών και αστεροειδών έχουν μικρό βάθος και τεράστιο πλάτος. (Σχήμα 1)
Η Σελήνη λόγω του υλικού των <<θαλασσών>> της συνδέεται βαρυτικά με τη Γη με την ορατή πλευρά της, δεν έχει αξονική ιδιοπεριστροφή και ανεξάρτητα από το χρόνο περιστροφής της γύρω από τη Γη θα είναι ορατή πάντα μόνο αυτή η πλευρά.(ΣΧΗΜΑ Α)

Στην Γη από τα στερεά πετρώματα-εφαλτήριο της Σελήνης δεν δημιουργήθηκε νέος δορυφόρος διότι η ποσότητα και η έκταση αυτών ήταν μεγάλη και αποτέλεσαν την αρχή για την δημιουργία της πρώτης Ηπείρου, η οποία με τη συνεχή αύξηση της μάζας και της έκτασης της άλλαζε το σχήμα της Γης προς το ωοειδές με κορυφή την αρχική Ήπειρο. Παράλληλα με μέγιστο πάχος και πλάτος Δυτικά της αρχικής Ηπείρου και ελάχιστο Ανατολικά της δημιουργήθηκε ένας δακτύλιος στερεών πετρωμάτων που με τη συνεχή αύξησή του σε πλάτος του η Γη καλύφθηκε με στερεό φλοιό (ωκεάνιο).

Ο ωκεάνιος φλοιός λόγω του ότι είναι νεώτερος της αρχικής Ηπείρου έχει μεγαλύτερη πυκνότητα από αυτή. Όταν το πάχος του αυξήθηκε σημαντικά και η θερμοκρασία στην επιφάνειά του μειώθηκε, οι πυκνοί ατμοί που βρίσκονταν γύρω από τη Γη, υγροποιήθηκαν και έπεσαν πάνω της. Παρέμειναν εκεί και έτσι δημιουργήθηκε ο ωκεανός ο οποίος κάλυπτε όλο τον πλανήτη εκτός από την αρχική ήπειρο.(Σχήμα 2)

Εικόνα

Λόγω ευνοϊκών συνθηκών (θερμοκρασία-υγρασία και ιδιαίτερα η μικρή βαρύτητα) πανίδα και χλωρίδα παρουσίασαν υπερανάπτυξη. Τότε ένας από τους μικρούς δορυφόρους (από αυτούς που σχηματίστηκαν από το λώρο κατά την απόσπαση της Σελήνης) έπεσε πάνω στην αρχική Ήπειρο. Αποτέλεσμα αυτής της πτώσης ήταν η διάσπασή της και τα νέα κομμάτια (Ήπειροι) έχουν τώρα μικρότερο πάχος, μεγαλύτερη έκταση, το Δυτικό τμήμα (Αμερικανική ήπειρος) ανυψώθηκε λόγω της σάρωσης του ωκεάνειου φλοιού και αναλογική αύξηση της βαρύτητας.

Την διάσπαση της αρχικής ηπείρου αλλά και του ωκεάνειου στερεού φλοιού ακολούθησαν :
1) Μεγάλα παλιρροϊκά κύματα,
2) Ατμοποίηση μεγάλων ποσοτήτων νερού, λόγω της επαφής του με την πυρόσφαιρα στις περιοχές όπου αυτή έμεινε προσωρινά ακάλυπτη,
3) Κατακλυσμιαίες βροχοπτώσεις οι οποίες σάρωσαν από την επιφάνεια των Ηπείρων την χλωρίδα και πανίδα θάβοντας τα στις ακτές μαζί με πλακτόν, σε χώρους όπου συνέκλιναν οι ηπειρωτικές εκτάσεις. Έτσι δημιουργήθηκαν τα κοιτάσματα πετρελαίου. Όσα φυτά και ζώα θάφτηκαν σε κοιλάδες και οροπέδια μετά την αποστράγγιση του νερού έγιναν άνθρακες. Η ποσότητα των πετρελαίων και των ανθράκων είναι ανάλογη του μεγέθους των ηπειρωτικών εκτάσεων - γεωσύγκλινων.

Η ηρεμία στην επιφάνεια της Γης αποκαταστάθηκε και η ζωή αναπτύχθηκε και εξελίχθηκε επί μακρόν. Σχετικά πρόσφατα ο τελευταίος δορυφόρος που δημιουργήθηκε κατά την απόσπαση της Σελήνης, πλησίαζε, λόγω φθίνοντος μήκους τροχιάς του, απειλητικά τη Γη. Οι άνθρωποι τότε είχαν την δυνατότητα και υπολόγισαν τον χρόνο, τον χώρο (Μεσόγειο) και την κατεύθυνση πρόσκρουσης και πολλοί από αυτούς πήραν μέτρα για την αντιμετώπιση του κινδύνου, μετακινήθηκαν στην ανατολική ακτή, κατασκεύασαν κλειστού τύπου σκάφη (κιβωτούς) και λίγο πριν την πρόσκρουση απομακρύνθηκαν από την ακτή πλέοντας ανοιχτά στον ωκεανό έτσι ώστε να αντιμετωπίσουν την ισχυρή δόνηση και το μεγάλο παλιρροϊκό κύμα. Όσοι επιβίωσαν επέστρεψαν αργότερα προς δυσμάς (Ινδοευρωπαίοι).

Το σημαντικότερο γεωλογικό αποτέλεσμα αυτής της πρόσκρουσης ήταν η απομάκρυνση της Αμερικανικής Ηπείρου προς δυσμάς όπου και παρέμεινε. Το σχήμα της Γης έγινε σφαιρικό. Η ποσότητα του νερού που ατμοποιήθηκε ήταν μικρότερη αυτή τη φορά γιατί η πυρόσφαιρα που έμεινε προσωρινά ακάλυπτη ήταν κυρίως στην περιοχή του Ατλαντικού και η οποία ψύχθηκε και σταθεροποιήθηκε πολύ γρήγορα. Αυτή είναι η αιτία που ο ωκεάνιος φλοιός του Ατλαντικού ωκεανού έχει μικρότερη ηλικία και μεγαλύτερη πυκνότητα από αυτόν του Ειρηνικού.Επίσης με την νέα κατανομή των ηπείρων επί της Γης αυξήθηκε λίγο ακόμα η βαρύτητα.

Σεισμοί - Ηφαίστεια


ΑΙΤΙΑ: Οι σεισμοί και οι εκρήξεις ηφαιστείων προκαλούνται :

A)Από τη διαφορική αξονική περιστροφή του στερεού φλοιού-λιθόσφαιρας από την ρευστή πυρόσφαιρα της Γης. Η λιθόσφαιρα χάνει μια πλήρη περιστροφή κάθε 100 περίπου περιστροφές της πυρόσφαιρας και περισσότερες από τον πυρήνα. (Οι διαφορικές αξονικές περιστροφές των στρωμάτων της Γης δημιουργούν το ισχυρό ηλεκτρομαγνητικό πεδίο της και από την άνιση κατανομή της στερεάς μάζας στα δύο ημισφαίρια (φλοιός και ήπειροι) μεγαλύτερη στο βόρειο, προκαλείται κλονισμός αυξανόμενου εύρους και μακροπρόθεσμα εναλλαγή πολικότητας.
B)Από υγρά (κυρίως νερό Η2Ο, διοξείδιο του άνθρακα CO2, διοξείδιο του θείου SO2) στον μεταξύ στερεού φλοιού και πυρόσφαιρας χώρο (Ασυνέχεια MOHO) όπου προέρχονται κυρίως από το εσωτερικό της Γης και δευτερευόντως από αναρρόφηση θαλασσινού νερού στα όρια λιθοσφαιρικών πλακών εντός ωκεανών κατά την διάρκεια εκδήλωσης ισχυρών σεισμών (ΣΧ.4α), με τη ρήξη του Ωκεάνειου Φλοιού π.χ.στις Γαλάζιες τρύπες στο Τρίγωνο των Βερμούδων (ΣΧ.5).


Εικόνα

Εικόνα

Γ)Την ύπαρξη προεξοχών, ρίζες οροσειρών (Σχήμα 3α) και βύθιση μετώπου λιθοσφαιρικών πλακών. (Σχήμα 4α)

Στα δυτικά των προεξοχών, η πίεση λόγω της διαφορικής κίνησης του φλοιού από την πυρόσφαιρα είναι μεγάλη ενώ ανατολικά των προεξοχών, επικρατεί υποπίεση (Σχήματα 3α-4α).
Όταν στο μεταξύ φλοιού και πυρόσφαιρας χώρο υπάρξει συγκέντρωση μεγάλης ποσότητας από τα προαναφερθέντα υγρά, (συγκέντρωση συμβαίνει κυρίως Β-Β.Α.και Ν-Ν.Α. προεξοχών μεγάλου βάθους π.χ. ρίζα Ιμαλαίων) αυτά κινούνται με την πυρόσφαιρα από δυσμάς προς ανατολάς κάτω από επίπεδες επιφάνειες του στερεού φλοιού και δεν προκαλούν ισχυρούς σεισμούς, παρά μόνο κάποιους ήχους που ανάλογα με την δομή του στ.φλοιού γίνονται αντιληπτοί στην επιφάνεια. Όταν όμως συναντήσουν μεγάλες προεξοχές συγκεντρώνονται στα δυτικά τους εκτοπίζοντας την πυρόσφαιρα. Εκεί λόγω προσωρινής στασιμότητας ο διαχωρισμός των λόγω μικρότερης πυκνότητας από τη πυρόσφαιρα είναι σαφής.
Λόγω της στασιμότητάς τους μικρές ποσότητες από αυτά διεισδύουν στο στερεό φλοιό και κατά την άνοδό τους προς την επιφάνεια εξαερώνονται. Η διείσδυση των συστατικών αυτών προκαλλεί διάφορα φαινόμενα, τα οποία γίνονται αντιληπτά στην επιφάνεια πάνω από το χώρο αυτό, άλλα με ειδικά όργανα και άλλα χωρίς.

Μερικά αξιόπιστα πρόδρομα φαινόμενα για την πρόγνωση του επικέντρου των σεισμών είναι:
1) αύξηση της θερμοκρασίας του φλοιού και της ατμόσφαιρας στον ευρύτερο χώρο πάνω από το υπόκεντρο,έκλυση ραδονίου και εμπλουτισμός με Διοξείδιο του θείου SO2 εξαιτίας του οποίου τα ερπετά εγκαταλείπουν τις φωλίες τους και βγαίνουν στην επιφάνεια,
2) μεταβολές στη στάθμη και στη θερμοκρασία των υπογείων νερών,
3) θειούχες οσμές και αν πάνω από το αναμενόμενο υπόκεντρο υπάρχουν θάλασσες ή λίμνες από την διάλυση αυτών των συστατικών στο νερό παρατηρούνται αλλαγές στην συμπεριφορά ή ακόμα και θάνατοι των υδρόβιων οργανισμών.
4) ηλεκτρομαγνητικές μεταβολές, πιεζορεύματα, σφαιρικοί κεραυνοί, λάμψεις πλάσματος κ.α.
5) επίδραση τοπικά στον καιρό (άνοδο της θερμοκρασίας - εμφανέστερο κατά την χειμερινή περίοδο).

Αυτά τα φαινόμενα εκδηλώνονται λίγες ώρες εως λίγες μέρες πριν το σεισμό, σε ένα κώνο με κορυφή το υπόκεντρο και κέντρο βάσης το επίκεντρο του επικείμενου σεισμού.
Με την συγκέντρωση των υγρών στα δυτικά μιας προεξοχής, εκτοπίζεται η πυρόσφαιρα, και αυτά καταλαμβάνουν το χώρο αυτό έως ότου πληρωθεί η χωρητικότητα αυτής και φτάσουν στο κατώτατο σημείο της, τότε αρχίζει η διαφυγή τους προς ανατολάς.
Επειδή ανατολικά της προεξοχής υπάρχει υποπίεση, η κίνηση των υγρών αυτών έχει μορφή έκρηξης,(ήχος από τον σεισμό της Κρήτης στις 12/10/2013 -
http://www.osservatoriometeoesismicoper ... cia001.wav ) εξαερώνονται, ιονίζονται και περνάει όλη η μάζα τους ανατολικά της προεξοχής (το ίδιο συμβαίνει όπου ανόμοια ρευστά-αέρια ρέουν από υπερπίεση σε υποπίεση π.χ. στην βαλβίδα της βρύση μας όταν στο δίκτυο ύδρευσης εισαχθεί αέρας,"Φαινόμενο BERNOULLI" ).

Κατά την εκρηκτική διαφυγή τους προκαλούνται διάφορα φαινόμενα:
• Βουή-έκρηξη.
• Τα αέρια υπερθερμαίνονται λόγω εσωτερικών τριβών και ιονίζονται.
• Υποπίεση στο χώρο δυτικά της προεξοχής.
• Μικρή στιγμιαία προσωρινή καθίζηση του στερεού φλοιού.
Τον χώρο που πριν βρίσκονταν τα υγρά καταλαμβάνει ορμητικά ρευστή μάζα πυρόσφαιρας, η οποία τείνει να ακολουθήσει την ροή των υγρών-αερίων, λόγω όμως του μεγαλύτερου ιξώδους της από αυτά, προσκρούει πάνω στη προεξοχή, συμπιέζει, ανυψώνει τοπικά, ρηγματώνει και μετακινεί κυρίως ανατολικά την λιθόσφαιρα και καταστροφές στην επιφάνεια.(Σχήματα 3β-4β).


Εικόνα

Εικόνα

Το μέγεθος των σεισμών εξαρτάται:
- από τη ποσότητα των υγρών συστατικών,
- τη χωρητικότητα και
- την γωνία της προεξοχής.

Όταν ισχυρός σεισμός γίνει κάτω από ωκεάνιο φλοιό, με γωνία κρούσης της πυρόσφαιρας κάθετη ή σχεδόν κάθετη προς αυτόν, ακολουθεί ταλάντωση-κυματισμός μεγάλης κλίμακος και ταχύτητας σε μάζα νερού ανάλογη της ισχύως του σεισμού (TSUNAMI) ενώ αν η γωνία κρούσης πάνω σε μέτωπο (Σχήματα 4α και 4β) είναι παράλληλη προς τον φλοιό, ίδιου ή και μεγαλύτερου μεγέθους σεισμός, δεν προκαλλεί ισχυρό TSUNAMI. Σε μερικές περιοχές ο ωκεάνιος φλοιός λόγω των συχνών ρήξεων, είναι ιδιαίτερα λεπτός-γαλάζιες τρύπες π.χ. στην περιοχή του «τριγώνου των Βερμούδων» και αλλού.(Σχήμα 5).


Εικόνα

Όταν κάτω από τέτοια περιοχή βρεθεί μεγάλη ποσότητα υγρών, την διαφυγή τους ακολουθούν τα φαινόμενα που περιγράφονται παραπάνω για τους σεισμούς (ιδιαίτερα εμφανή, λόγω λεπτού φλοιού και αγωγιμότητας του θαλάσσιου νερού, τα ηλεκτρομαγνητικά). Εδώ όμως δεν γίνεται σεισμός γιατί ταυτόχρονα με τη διαφυγή των συστατικών Ανατολικά και τη δημιουργία υποπίεσης στο χώρο αυτό, σπάει άμεσα ο φλοιός, λόγω λεπτότητας του και της πίεσης που ασκεί πάνω του το υπερκείμενο νερό του ωκεανού, το χώρο που θα καταλάμβανε η πυρόσφαιρα και θα προκαλούσε σεισμό, καταλαμβάνει τώρα νερό. Πάνω από τον χώρο αυτό γίνεται απότομη πτώση της στάθμης του νερού, στην ατμόσφαιρα τοπικά υποπίεση - ισχυρό καθοδικό ρεύμα αέρα και άμεση αναρρόφηση πλοίων ή αεροσκαφών χαμηλού ύψους πτήσης που θα βρεθουν στο χώρο αυτό. Αν το φαινόμενο εκδηλωθεί νύχτα τα νερά φαίνονται για λίγο φωτεινά λόγω θερμικής ακτινοβολίας, αν συμβεί ημέρα λευκά λόγω ατμών. Η χρονική διάρκεια των φαινομένων αυτών είναι μικρή, διότι με την επαφή νερού η υποκείμενη πυρόσφαιρα ψύχεται και η οπή του φλοιού επανασυνδέεται γρήγορα και αποκαθίσταται ηρεμία.
Η περιοχή του τριγώνου των Βερμούδων είναι επικίνδυνη για την ναυσιπλοΐα και χαμηλού ύψους πτήσεων αεροπλοΐα, αν 12 με 14 ημέρες πριν έχει εκδηλωθεί ισχυρός σεισμός από Κεντρικό Μεξικό έως Νότια Καλιφόρνια.


Προσεισμοί - Μετασεισμοί - Σεισμοί μεγάλου βάθους

Όταν μεγάλη ποσότητα υγρών συγκεντρωθεί στα Δυτικά μιας προεξοχής, κοντά στό όριο πληρότητας, πριν το μεγάλο σεισμό διαφεύγουν μικρές ποσότητες από αυτά και τότε προκαλούνται μικρές δονήσεις (Προσεισμοί).
Όταν στα Δυτικά αρνητικής προεξοχής (ρίζας βουνού ή μέτωπο βύθισης λιθόσφαιρας) εκδηλωθεί ισχυρός σεισμός η προεξοχή αυτή σπάζει κατά ένα μέρος και δημιουργούνται πολλές άλλες μικρότερες αλλά και ρήγματα, με γωνίες τέτοιες που νέες ποσότητες υγρών συστατικών (αυξημένη ανάδυση υγρών από τον μανδύα μετά τον ισχυρό σεισμό) περνούν κάτω από αυτές προκαλούν πλήθος μικρότερων σεισμών με βουή δυσανάλογη των μεγεθών τους.(Μετασεισμοί).

Μετασεισμοί με μεγαλύτερο μέγεθος από τον πρώτο σεισμό συμβαίνουν σπάνια (εντός ωκεανών σε μέτωπα βύθισης - εφίππευσης), εκατέρωθεν του αρχικού υπόκεντρου, όταν με την ισχυρή πρώτη δόνηση δημιουργηθεί νέο ρήγμα ή διευρυνθεί υπάρχον παλαιότερο, τότε είναι δυνατόν να γίνει αναρρόφηση μεγάλης ποσότητας νερού, ακολούθως με την διαφυγή του ανατολικά προκαλείται ισχυρότερος σεισμός.
Η συχνότητα και τα μεγέθη των μετασεισμών μειώνεται με την πάροδο του χρόνου διότι οι γωνίες των προεξοχών με τη συχνή πρόσκρουση της πυρόσφαιρας αμβλύνονται. (Σχήματα 3α -4α -3β- 4β).
Το πραγματικό εστιακό βάθος των σεισμών είναι ανάλογο του πάχους της λιθόσφαιρας, αφού αυτοί γίνονται στον μεταξύ λιθόσφαιρας και πυρόσφαιρας χώρο Σχ.3β-4β. Μέχρι τώρα εστιακό βάθος-υπόκεντρο ορίζεται το σημείο έναρξης της θραύσης των σκληρών πετρωμάτων του στερεού φλοιού, σε μερικές περιπτώσεις αυτό γίνεται στην επιφάνεια και ανακοινώνεται το παράδοξο, εστιακό βάθος μηδέν δηλ. υπόκεντρο και επίκεντρο μαζί στην επιφάνεια.
Οι σεισμοί μεγάλου βάθους είναι σπάνιοι,προκαλούνται από έκρηξη θυλάκων υγρών, απουσιάζουν οι μετασεισμοί και εκδηλώνονται κυρίως κάτω από την ευρύτερη περιοχή ενεργών ηφαιστείων.


Εικόνα

Εικόνα

Ηφαίστεια

Όταν στη λιθόσφαιρα πάνω από χώρους συγκέντρωσης σεισμοσυστατικών υπάρχουν ρωγμές από προηγούμενους σεισμούς ή στα όρια λιθοσφαιρικών πλακών τα προαναφερθέντα συστατικά που προκαλούν τους σεισμούς βγαίνουν σταδιακά προς την επιφάνεια, στη διαδρομή εξαερώνονται λόγω διαφοράς πιέσεων, επιταχύνονται, αυξάνει σημαντικά η θερμοκρασία τους, λειώνουν τα γύρω πετρώματα, διευρύνουν τις υπάρχουσες ρωγμές και παρασύρουν μαζί τους και ποσότητα μάγματος (Λάβα).
Σύμφωνα με τα παραπάνω οι εκρήξεις των ηφαιστείων έπονται των σεισμών σε συγκεκριμένες περιοχές. Η έκρηξη ενός ηφαιστείου συνοδεύεται από σεισμούς, μικρού μεγέθους, διότι η έξοδος των αερίων γίνεται συνήθως σταδιακά και αρχίζει όταν φτάσει η αρχή τους στα Δυτικά της προεξοχής (Σχήμα 6).


Εικόνα

Πρόγνωση σεισμών
Α) Τα υγρά που προκαλούν σεισμούς και εκρήξεις ηφαιστείων κινούνται από Δυσμάς προς Ανατολάς, κάτω από επίπεδες περιοχές του στερεού φλοιού με την μεγαλύτερη ταχύτητα, ενώ κάτω από ηπειρωτικές με ποικίλο ανάγλυφο εμφανώς μικρότερη.
Από στατιστικές παρατηρήσεις, έχοντας ως αφετηρία ένα σεισμό, γνωρίζουμε:
• τη διαδρομή που θα ακολουθήσουν προς Ανατολάς,
• τις προεξοχές ή τους κρατήρες ηφαιστείων που θα συναντήσουν στη πορεία τους,
• το χρόνο που απαιτείται για να φτάσουν σ’αυτές και
• το μέγεθος που θα έχει ο αναμενόμενος σεισμός στις συγκεκριμένες προεξοχές - περιοχές.

Για τον Ελλαδικό χώρο,αφετηρία είναι σεισμοί που εκδηλώνονται στη Κεντρική Αμερική από 0º μέχρι 40º και λίγο βορειότερα ή νοτιότερα ανάλογα με την εποχή λόγω της έλξης Σελήνης - Ηλίου, η οποία εκτός
από την επίδραση στην πορεία των υγρών σεισμικών συστατικών, σε περιπτώσεις ευθυγράμμισης (πανσέληνος) ή τριγωνισμού καθυστερεί λίγο την εκδήλωση αναμενόμενου σεισμού αυξάνοντας όμως το μέγεθος του.
Οι διαδρομές που ακολουθούν τα συστατικά περνούν κάτω από το φλοιό της Αμερικανικής ηπείρου, του Ατλαντικού ωκεανού, συγκλίνουν στο Γιβραλτάρ και στη συνέχεια κατευθύνονται κυρίως προς Ιταλία - Ελλάδα σε 49 κ΄ 53 ημέρες από την αφετηρία αντίστοιχα όπου θα προκαλέσουν εκρήξεις ηφαιστείων (Αίτνα ή Στρόμπολι),σεισμούς ανάλογου μεγέθους ή σμήνος μεσαίου μεγέθους σεισμών.

Β)Για τον ακριβέστερο προσδιορισμό του επικέντρου,τα πλέον αξιόπιστα πρόδρομα φαινόμενα είναι η αύξηση της θερμοκρασίας του στερεού φλοιού και έκλυση ραδονίου,που εντοπίζονται σε ένα κώνο με κορυφή το υπόκεντρο και κέντρο βάσης το επίκεντρο του αναμενόμενου σεισμού.Mε δορυφορική επισκόπιση ή θερμόμετρα και μετρητές ραδονίου τοποθετημένα σε δημοτικές γεωτρήσεις, συνεχούς άντλησης απο τις υπόγειες υδροφόρες λεκάνες ανιχνεύονται αποτελεσματικά οι μεταβολές-πρόδρομα σε συνδυασμό με την παρακολούθηση της πορείας των υγρών,γνωρίζουμε με ακρίβεια χρόνο-χώρο-μέγεθος αναμενόμενων σεισμών.
Συνεργασία με την υπηρεσία ύδρευσης των Δήμων,τους τοπικούς επιστημονικούς,πολιτιστικούς συλλόγους για την παρακολούθηση αυτών των προδρόμων που μεταβάλλονται-ανεβαίνουν οι τιμές τους 1-2 μέρες πριν την εκδήλωση ενός σεισμού,που σημαίνει ότι εκεί εγκλωβίστηκε η αναμενόμενη ποσότητα υγρών (κυρίως H2O-CO2-SO2) και η διαφυγή τους ανατολικά θα προκαλέσει σεισμό.
Με την πρώτη μέθοδο γνωρίζουμε τον χρόνο, το μέγεθος και με σχετική προσέγγιση το επίκεντρο,ο συνδυασμό των προσδιορίζει με ακρίβεια και τις τρείς παραμέτρους. Η πρόγνωση παύει να ισχύει αν εκδηλωθεί έκρηξη ηφαιστείου, που βρίσκεται μεταξύ της περιοχής που παίρνουμε ως αφετηρία και της περιοχής όπου αναμένουμε να εκδηλωθεί ο νέος σεισμός.
Η συχνότητα και το μέγεθος των σεισμών αυξάνεται όταν υπάρχει μικρή ηφαιστειακή δραστηριότητα και αντίστροφα,η εναλαγή αυτών των περιόδων εχει διάρκεια συνήθως 6-7 μήνες.
Επίσης κατά την περίοδο μειωμένης ηφαιστειακής δραστηριότητας, υπάρχει πληθωρισμός υγρων στην ασυνέχεια ΜΟΗΟ εμπλουτισμός και θέρμανση του στερεού φλοιού, του νερού των θαλασσών,της ατμόσφαιρας,με αποτέλεσμα ζεστό καιρό στον πλανήτη (εμφανέστερο σε χειμερινή περίοδο) ενώ αντίστοιχα σε περιόδους αυξημένης ηφαιστειακής δραστηριότητας πτώση θερμοκρασίας (Ηφαιστειακός χειμώνας).

Μακροπρόθεσμη πρόγνωση σεισμών

Όταν σε μια περιοχή εκδηλωθεί ισχυρός σεισμός,ένα τμήμα της προεξοχής σπάει και αμβλύνεται η γωνία της οπότε σε σύντομο χρονικό διάστημα δεν γίνεται στο χώρο αυτό ίσου ή μεγαλύτερου μεγέθους σεισμός.
Ο χρόνος που χρειάζεται να δομηθεί πάλι η προεξοχή αυτή (είτε με πήξη είτε με βύθιση μετώπου τεκτονικής πλάκας), (Σχήμα.3β-4β) υπολογίζεται στατιστικά.


Εικόνα

Εικόνα

Εξουδετέρωση σεισμών

Ορισμένοι σεισμοί είναι δυνατόν να εξουδετερωθούν.
Με τους τρόπους που αναφέρθηκαν παραπάνω παρακολουθούμε πού κινείται κάτω από τη λιθόσφαιρα μεγάλη ποσότητα υγρών συστατικών,αν στη διαδρομή τους υπάρχει ηφαιστειακός κρατήρας μπορούμε να συμβάλουμε στη διακοπή της πορείας τους προς ανατολικά,με τεχνητή λίμνη συλλογής μεγάλης ποσότητας νερού και ικανή ποσότητα ισχυρών εκρηκτικών ειδικά συσκευασμένα και προγραμματισμένα,τα οποία διοχετεύουμε μαζί με το νερό μέσα στον κρατήρα, την κατάλληλη στιγμή, σύμφωνα με τη μέθοδο πρόγνωσης των σεισμών.
Αυτό το εκρηκτικό μείγμα μπορεί να συμβάλλει στο άνοιγμα του κρατήρα και στην έξοδο των συστατικών που θα προκαλούσαν σεισμούς ανατολικότερα.

Με αυτή την θεωρία μπορείτε να προβλέπετε με ακρίβεια τους σεισμούς χρόνο - μέγεθος – χώρο, τις εκρήξεις ηφαιστείων αλλά και χρονικές περιόδους σεισμικής ηρεμίας - ασεισμικές, να προσδιορίζετε που υπάρχουν κοιτάσματα πετρελαίων και γαιανθράκων (θέση και ποσότητα) και να ερμηνεύετε όλα τα γεωλογικά και γεωφυσικά φαινόμενα από την εποχή που η Γη ήταν σε διάπυρη κατάσταση μέχρι τώρα. (Δημιουργία – δομή και απόσπαση Σελήνης – αρχική ήπειρος και διάσπαση αυτής κ.α.)
Άβαταρ μέλους
Ηλίας
Διαχειριστής
 
Δημοσιεύσεις: 235
Εγγραφή: Παρ Φεβ 06, 2009 5:32 pm

Επιστροφή στο ΘΕΩΡΙΑ ΤΣΙΑΠΑ

  • Μέλη σε σύνδεση

    Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση : Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης