ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΜΑΚΡΟΠΡΟΘΕΣΜΗ ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΕΞΟΥΔΕΤΕΡΩΣΗ
Για την ερμηνεία αυτών των φαινομένων είναι απαραίτητη η συνοπτική παρουσίαση της διαδικασίας των αλλαγών που συνέβησαν στη Γη από την περίοδο που ήταν σε διάπυρη κατάσταση, χωρίς λιθόσφαιρα, έως την τωρινή της μορφή.
Όταν σχηματίστηκε η Γη ήταν σε διάπυρη κατάσταση και η θερμοκρασία στην επιφάνειά της μειωνόταν λόγω ακτινοβολίας και μεταφοράς θερμότητας. Με την πάροδο του χρόνου άρχισαν να στερεοποιούνται διάφορα συστατικά (Κρούστες). Η κρουστοποίηση γινόταν στους πόλους, γιατί εκεί οι αναδεύσεις της διάπυρης και ρευστής μάζας της επιφάνειας της Γης, ήταν σημαντικά μικρότερες απ' ότι στον Ισημερινό. Λόγω φυγοκέντρου και CORIOLIS, τα στερεά κομμάτια κατευθύνονταν προς τον Ισημερινό, με νοτιοδυτική πορεία αυτά που προέρχονταν από το Βόρειο πόλο και βορειοδυτική από το νότιο.
Πλησιάζοντας ή φτάνοντας στον Ισημερινό, λόγω του ότι η θερμοκρασία και οι αναδεύσεις εκεί ήταν υψηλότερες, έλειωναν (μερικώς ή πλήρως). Αργότερα λόγω περαιτέρω μείωσης της θερμοκρασίας, τα στερεά κομμάτια που έφταναν στο Ισημερινό διατηρούσαν τη στερεά κατάστασή τους και περιστρέφονταν από Δυσμάς προς Ανατολάς με μικρότερη ταχύτητα από τα υποκείμενα στρώματα της διάπυρης Γης λόγω:
Επειδή η αδράνεια είναι ανάλογη της μάζας, το αρχικά μεγαλύτερο στερεό κομμάτι, σάρωνε και ενσωμάτωνε στη Δυτική πλευρά του όλα τα νέα στερεά κομμάτια. (Φαινόμενο χιονοστιβάδας σε εξέλιξη). Η πυκνότητα των νεώτερων στερεών μαζών ήταν μεγαλύτερη, διότι αρχικά ψύχονταν και στερεοποιούνταν τα επιφανειακά συστατικά και ακολούθως τα υποκείμενα που ήταν πυκνότερα. Αποτέλεσμα αυτού ήταν η Δυτική πλευρά της αρχικής νησίδας στερεών πετρωμάτων να βυθίζεται και η Ανατολική να ανυψώνεται.
Εξαιτίας των παραπάνω άρχισε η αντίστροφη κύλιση αυτής της αρχικής νησίδας η οποία έπειτα από εναλλαγή σχημάτων (κύλινδρος - τροχός - πτώση, κύλινδρος - τροχός - πτώση) κατέληξε γρήγορα σε σφαίρα. Η σφαίρα αυτή αποτέλεσε "την καρδιά" της Σελήνης.
Η σφαίρα αυτή περιστρεφόταν επί της διάπυρης Γης στον ισημερινό με μικρότερη ταχύτητα λόγω του ότι κυλίονταν αντίστροφα της αξονικής περιστροφής της Γης δηλαδή από Ανατολάς προς Δυσμάς. (Σχήμα 1)
Κυλιόμενη η Σελήνη στον Ισημερινό βύθιζε τα στερεά πετρώματα που κατέβαιναν από τους πόλους της Γης. Τα βυθιζόμενα πετρώματα μέχρι να λειώσουν λόγω των υψηλότερων θερμοκρασιών στο μεγαλύτερο βάθος που έφτανε η καταδυόμενη επιφάνειά της, λειτουργούσαν θερμομονωτικά προστατεύοντας την από τήξη. Τμήμα αυτών συγκολλούνταν πάνω της και σε συνδυασμό με την επάλειψη από τη ρευστή μάζα της Γης στην ανατολική αναδυόμενη επιφάνειά της, δημιουργούνταν νέα σφαιρικά κελύφη αυξανόμενης πυκνότητας και με πολύ ισχυρή συνοχή στη δομή της (Σχ1).
Με την διαρκή ανάπτυξη αυτής της σφαίρας (Σελήνη),το σύστημα Γη - Σελήνη παρουσίαζε εικόνα διπλού πλανήτη. Η ακτίνα επιμηκυνόταν και το κέντρο βάρους της Γης μετατοπιζόταν προς τη θέση που κάθε φορά βρισκόταν η Σελήνη. Η ταχύτητα της αντίστροφης κύλισης της Σελήνης αυξάνονταν αναλογικά με την αύξηση της μάζας της. Με τη συνεχή μείωση της θερμοκρασίας στην επιφάνεια της Γης, περισσότερες σε αριθμό και μεγαλύτερου μεγέθους στερεές μάζες κατέβαιναν από τους πόλους προς τον Ισημερινό. οι οποίες λειτούργησαν ως εφαλτήριο πάνω στο οποίο αναπήδησε η Σελήνη και τέθηκε σε τροχιά γύρω από τη Γη. Η Σελήνη σε αυτήν την διαδικασία διατήρησε την δομή της διότι τα διαδοχικά κελύφη της απέκτησαν μεγάλη συνοχή μεταξύ τους, αφού δομήθηκαν σε συνθήκες μεγάλης θερμοκρασίας και πίεσης. (Θερμική συγκόλληση) (Σχήμα 1).
Κατά την απόσπαση της, δημιουργήθηκε μεταξύ Γης και Σελήνης ένας λώρος ρευστής μάζας, μεγαλύτερης πυκνότητας από αυτήν στις επιφάνειες τους, λόγω του ότι προέρχονταν κυρίως από το χώρο που ήταν βυθισμένο το τμήμα της Σελήνης.(Σχήμα 1) Με την απομάκρυνση της Σελήνης, ο λώρος κόπηκε. Το μεγαλύτερο τμήμα του έπεσε στη Γη και το άλλο κυρίως στην ορατή πλευρά της Σελήνης. Έτσι δημιουργήθηκαν οι «θάλασσες» της. Μερικά τμήματα παρέμειναν σε τροχιά, στερεοποιήθηκαν και έγιναν μικροί δορυφόροι τους. Οι δορυφόροι αυτοί είχαν φθίνον μήκος τροχιάς και αργότερα κάποιοι έπεσαν πάνω στη Γη και κάποιοι στην Σελήνη δημιουργώντας τους τεράστιους σε πλάτος αλλά μικρού βάθους κρατήρες της. Τα πετρώματα της Σελήνης είναι κατανεμημένα ανάλογα με τη πυκνότητά τους, σε διαδοχικά σφαιρικά κελύφη, με μικρότερη πυκνότητα στο κέντρο της και τη μεγαλύτερη στην επιφάνειά της.
Ακόμα μεγαλύτερη πυκνότητα έχουν οι «Θάλασσες» της λόγω της προέλευσης του υλικού που τις δημιούργησε. Αποτέλεσμα αυτών είναι το κέντρο μάζας της Σελήνης να βρίσκεται μετατοπισμένο προς την ορατή από τη Γη πλευρά της κατά 2,5 χιλιόμετρα και λόγω βαρυτικής σύνδεσης με τη Γη η Σελήνη δεν έχει αξονική περιστροφή.
Μετά την απόσπαση της Σελήνης, στη Γη συνεχίζεται με αυξανόμενο ρυθμό η διαδικασία της στερεοποίησης πετρωμάτων στους πόλους, καθώς και η κάθοδός τους προς τον Ισημερινό. Σε αυτή τη φάση δεν δημιουργήθηκε μια νέα σφαίρα διότι η ποσότητα και η έκταση των στερεών μαζών ήταν μεγάλη και δεν γινόταν κύλιση. Εκεί σαρώνονταν από τα ήδη υπάρχοντα πετρώματα και έτσι δομούνταν η αρχική Ήπειρος, η οποία αύξανε συνεχώς σε μάζα και έκταση. Με την συνεχή αύξηση της μάζας της παραμορφωνόταν το σχήμα της γης (από σφαιρικό γινόταν ωοειδές) και στην επιφάνεια της Αρχικής Ηπείρου μειωνόταν η βαρύτητα. Η αύξηση του ρυθμού πήξεως δημιούργησε σταδιακά από τα Δυτικά της αρχικής Ηπείρου ένα δακτύλιο στερεών πετρωμάτων που περιέβαλε τη Γη ο οποίος αύξανε συνεχώς σε πλάτος και έτσι προοδευτικά η διάπυρη Γη καλύφθηκε όλη με στερεό φλοιό. Ο φλοιός αυτός λόγω του ότι είναι νεότερος της αρχικής Ηπείρου έχει μεγαλύτερη πυκνότητα.
Όταν το πάχος του ωκεάνιου φλοιού αυξήθηκε σημαντικά και η θερμοκρασία στην επιφάνειά του μειώθηκε, οι ατμοί που βρίσκονταν στην ατμόσφαιρα της Γης, υγροποιήθηκαν και έπεσαν πάνω της. Παρέμειναν εκεί και έτσι δημιουργήθηκε ο ωκεανός ο οποίος κάλυπτε όλο τον πλανήτη εκτός από την αρχική ήπειρο πάνω στην οποία υπήρχαν μεγάλης έκτασης λίμνες.(Σχήμα 2)
Τότε στη Γη εμφανίζεται ζωή και λόγω των ευνοϊκών συνθηκών (θερμοκρασία-υγρασία και ιδιαίτερα η μικρή βαρύτητα επί της αρχικής Ηπείρου), πανίδα και χλωρίδα παρουσίασαν υπερανάπτυξη. Αργότερα ένας από τους μικρούς δορυφόρους (από αυτούς που σχηματίστηκαν από το λώρο κατά την απόσπαση της Σελήνης και είχαν φθίνον μήκος τροχιάς) έπεσε στο υψηλότερο σημείο της αρχικής ηπείρου (στο κέντρο - Μεσόγειος), με διεύθυνση από Ανατολάς προς Δυσμάς. Αποτέλεσμα αυτής της πτώσης ήταν η διάσπαση της αρχικής ηπείρου στις γνωστές Ηπείρους, τις οποίες ξανασυγκέντρωσε η Ευρασία στα Δυτικά της, λόγω της μεγαλύτερης μάζας της, εκτός της Αυστραλίας, που λόγω μικρότερης μάζας, έμεινε Ανατολικά, με ασταθή όμως μεταξύ τους σύνδεση.Εξαιτίας των παραπάνω οι συγκεντρωμένες Ήπειροι έχουν τώρα μικρότερο πάχος, μεγαλύτερη έκταση και αναλογική αύξηση της βαρύτητας.
Σύντομα η ηρεμία στην επιφάνεια της Γης αποκαταστάθηκε. Η ζωή αναπτύχθηκε και εξελίχθηκε επι μακρόν. Σχετικά πρόσφατα όταν ο τελευταίος δορυφόρος, πλησίαζε επικίνδυνα λόγω φθίνουσας τροχιάς, οι άνθρωποι υπολόγισαν τον χώρο (Μεσόγειος) και το χρόνο της πρόσκρουσης και πήραν μέτρα για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων από αυτήν. Έτσι οι άνθρωποι μετακινήθηκαν ανατολικά, κατασκεύασαν κλειστού τύπου σκάφη (κιβωτούς) και απομακρύνθηκαν από την ακτή πλέοντας στον ωκεανό έτσι ώστε να αντιμετωπίσουν τις ισχυρές δονήσεις από την πρόσκρουση και το μεγάλο παλιρροϊκό κύμα που ακολούθησε. Όσοι επιβίωσαν επέστρεψαν αργότερα προς δυσμάς (Ινδοευρωπαίοι).
Το σημαντικότερο γεωλογικό αποτέλεσμα αυτής της πρόσκρουσης με την απομάκρυνση της Αμερικανικής Ηπείρου (τότε γνωστή ως Ατλαντίδα) στα δυτικά (πέρα από τους στύλους του Ηρακλέους) όπου και παρέμεινε ήταν το σχήμα της Γης να γίνει σχεδόν σφαιρικό και κατά συνέπεια η βαρύτητα αυξήθηκε επί των ηπείρων και εξισώθηκε σε όλη την επιφάνειά της. Η ποσότητα του νερού που ατμοποιήθηκε ήταν μικρότερη αυτή τη φορά γιατί η πυρόσφαιρα που έμεινε προσωρινά ακάλυπτη ήταν μόνο στην περιοχή του Ατλαντικού και η οποία ψήχθηκε και σταθεροποιήθηκε άμεσα λόγω της επάρκειας του νερού. Αυτός είναι ο λόγος που ο ωκεάνιος φλοιός του Ατλαντικού ωκεανού έχει μικρότερη ηλικία και μεγαλύτερη πυκνότητα από αυτόν του Ειρηνικού. Οι κατακλυσμιαίες βροχοπτώσεις και γενικά οι κλιματολογικές επιπτώσεις ήταν μικρότερης κλίμακας.
Την διάσπαση της αρχικής ηπείρου αλλά και του ωκεάνιου στερεού φλοιού ακολούθησαν:
1) Mεγάλα παλιρροϊκά κύματα,
2) Ατμοποίηση μεγάλων ποσοτήτων νερού, λόγω της επαφής του με την πυρόσφαιρα στις περιοχές όπου αυτή έμεινε προσωρινά ακάλυπτη,
3) Kατακλυσμιαίες βροχοπτώσεις και σάρωση από την επιφάνεια των Ηπείρων της χλωρίδας και της πανίδας, θάβοντας τα άλλα σε κοιλάδες και οροπέδια και τα περισσότερα στις απολήξεις των γεωσύγκλινων από τα οποία μαζί με πλακτόν δημιουργήθηκε το πετρέλαιο. Όσα φυτά και ζώα εγκλωβίστηκαν σε κοιλάδες και οροπέδια μετά την αποστράγγιση του νερού έγιναν άνθρακες. Η ποσότητα των πετρελαίων και των ανθράκων είναι ανάλογη των εκτάσεων των γεωσύγκλινων.